Poza tym wspomniana Jarosz przedstawia szereg zastrzeżeń metodologicznych dotyczących statystyki policyjnej w odniesieniu do samobójstw. Oczywiście to było 10 lat temu, więc może już sytuacja uległa zmianie. Samych zarzutów nie pamiętam.

Jeśli chodzi o WHO, to jeśli mapka jest stworzona na podstawie tej tabelki to jest co najmniej niepewna. Wiele z danych tam zawartych pochodzi jeszcze z ubiegłego wieku.

Ale weźmy ich informacje dot. Polski (mają tę zaletę, że oferują wskaźniki zamiast liczb bezwzględnych). Co widzimy? 2000-15,1. 2005-15,8. 2006-15,2. Wahania dość nieznaczne, a z pewnością nie widać żadnego drastycznego wzrostu za który można by zrzucić odpowiedzialność na nowe technologie. Przy założeniu że 2006 rok jest już rokiem w którym nowe technologie komunikacyjne są odpowiednio powszechne w Polsce. Na pewno jest to jeszcze przed boomem na portale społecznościowe oraz mikroblogging.

Aktualnie dalej stoję na stanowisku że brak jest danych aby potwierdzić istotny wpływ nowych technologii komunikacyjnych na liczbę samobójstw. Uważam jednak że kiedy dane takie będą dostępne/znalezione, jedyne co udowodnią to to, że nowe technologie komunikacyjne jako takie mają raczej niewielki wpływ na wzrost liczby samobójstw (bo zdaje się że taka jest Twoja teza).

Biorąc pod uwagę Stany Zjednoczone (zdaje się że połowa lat 90. to okres intensywnej internetyzacji), wysnuć można wniosek wręcz przeciwny — możliwości komunikacyjne jakie oferują nowe technologie zapobiegają samobójstwom. Byłoby to zresztą zgodne z teorią Durkheima, jak sądzę.

Dysponujesz może odpowiednimi danymi? Sprawdzałeś to?

Co do pozytywnych aspektów rozwoju technicznego, to z tym się nie spieram – wszystko ma swoje plusy i minusy. Technika sama w sobie nie jest zła ani dobra.

Nie lubię uznawania Internet czy wydarzenia z niego za mniej realne niż te ze świata poza komputerem i wartościowania ich za jakoby „gorsze”. Uczucia się równie realne w obu. Poczucie przynależności również. Potrzeby albo ich zaspokojenie także (acz tutaj różnią się środki). Itd, itd.

Niestety nie każdy ma takie podejście i wciąż można spotkać osoby którym wydaje się, że w Internecie ludzie są wirtualni i w związku z tym można ich traktować zupełnie inaczej.

Mam wrażenie, że jedną z tez tekstu jest — „nowoczesne środki komunikacji sprzyjają rozpadowi personalnych więzi międzyludzkich (oraz pośrednio samobójstwom)”.

Tak się jednak składa, że proces atomizowania społeczeństwa — czyli właśnie rozpad więzi osobowych, wyobcowanie jednostek etc. — postępuje od rewolucji przemysłowej, czyli około 200 lat. Zaczęto na niego zwracać szczególną uwagę na przełomie XIX i XX wieku. Trudno więc o ten stan rzeczy winić komunikację elektroniczną, której wtedy po prostu nie było.

Wzrost liczby samobójstw z kolei obserwuje się od kiedy tylko statystyka zaczęła obejmować i to zjawisko. Spowodowane jest to faktem, że rozwój centralnych ośrodków statystycznych i uwzględnienie w statystyce innych kategorii niż liczba ludności, wiek, płeć i kilka innych podstawowych wynika z unowocześnienia społeczeństwa. To samo unowocześnienie powoduje kilka innych zjawisk, które z kolei wpływają na zwiększanie tendencji samobójczych (tak w wielkim skrócie — ale mam nadzieję że dość jasno).

Jeśli zaś chodzi o samą komunikację elektroniczną, nie demonizowałbym jej. Ma pewne wady, o których wspomniałeś. Ale np. selektywność przekazywanych informacji (świadome kształtowanie) z jednej strony może prowadzić do tworzenia nierealnych obrazów — jakichś awatarów — zaś z drugiej pozwala wyeksponować cechy które zazwyczaj potrzebują trochę więcej czasu żeby zostać zauważone. Myślę że komunikacja elektroniczna jest zbawieniem dla osób nieśmiałych albo niezbyt atrakcyjnych fizycznie. Ktoś wyglądający nadzwyczaj przeciętnie, ale mający coś do powiedzenia, pozostałby niezauważony w tłumie ludzi. W Internecie z kolei na pierwszy plan wychodzi to co ma do powiedzenia a nie wygląd. Ten też jest łatwiej zaakceptować gdy zna się inne zalety danej osoby (swoiście odwrócony efekt halo). Znajomości z Internetu mogą być przeniesione do świata poza komputerem, zwłaszcza jeśli możliwości na to pozwalają (w Internecie można przypadkowo spotkać ludzi z tego samego miasta).

Nie lubię uznawania Internet czy wydarzenia z niego za mniej realne niż te ze świata poza komputerem i wartościowania ich za jakoby „gorsze”. Uczucia się równie realne w obu. Poczucie przynależności również. Potrzeby albo ich zaspokojenie także (acz tutaj różnią się środki). Itd, itd.

Jednym słowem wszystko jest dobrze, póki człowiek sobie zdaje sprawę, że taka e-znajomość to e-znajomość, a nie zwykła znajomość z konieczności ograniczona tymczasowo uwarunkowaniami technicznymi komunikacji elektronicznej. Z tym jednak jest problem, co widzę zarówno u niektórych moich znajomych, jak też i gdy patrzę na swoją internetową przeszłość…

Mimo wszystko nie ma się co martwić. Patrząc na swoich przyjaciół zza granicy mogę powiedzieć, że Polacy są w fazie zachłyśnięcia się społecznościami wirtualnymi. Anglicy i Francuzi teraz próbują to wykasłać, a my dopiero łapczywie chwytamy kolejne hausty powietrza. Ale niedługo pojawi się „kaszel” i stosunki między ludzkie staną się bardziej zbalansowane. Choć nigdy już nie będą takie same.

Jest to jedna z tych rzeczy, która mnie przeraża w Internecie. Wielu zapomina jak wielką przyjemność niesie za sobą zwykłe spotkanie się z kimś nowym.

Ja jako człowiek, jeszcze, „starej” daty męczę się siedząc w mieszkaniu, bez możliwości pogadania z kimś w cztery oczy. Komunikator trochę rekompensuje ten brak, jednak nigdy nie zastąpi zwykłego, tradycyjnego, kontaktu.