Podobnie jest i z tymi, co posiadają coś z wysokości, z tej niezmierzonej wielkości – ponieważ dążą do jedności, jedynej i doskonałej, jaka istnieje w nich. Nie schodzą do Hadesu, ani nie mają zazdrości ani języków, ani nawet śmierci nie ma wśród nich, lecz odpoczywają w tym, który odpoczywa. Nie cierpią, nie doznają kłopotów z poszukiwaniem prawdy, lecz sami są prawdą. I wśród nich jest Ojciec i oni są w Ojcu, jako doskonali, nierozerwalni od prawdziwego dobra. Nie odczuwają żadnego braku w niczym, lecz odpoczywają otrzeźwieni w Duchu. I będą słyszeć o swym korzeniu, będą się zajmować sobą, ci, w których znajduje on swój korzeń – nie będzie przecież gubił swej duszy. To jest miejsce błogosławionych – to ich miejsce. Pozostali niech wiedzą w swych miejscach to, że mnie nie wypada – skoro znalazłem się w miejscu odpocznienia – mówić czego innego. Jest ono tym, gdzie będę przebywał i to dla oddawania się w każdej godzinie Ojcu Pełni i prawdziwym braciom, w których miłość Ojca rozlała się i nie ma w nich żadnego braku. To ci, którzy objawili się w prawdzie. Przebywają w prawdziwym i wiecznym żywocie i głoszą o doskonałej światłości i wypełnionej nasieniem Ojca, i która jest w jego sercu i w Pełni, podczas gdy Duch jego w nim się raduje i wysławia tego, w którym jest, gdyż jest on dobry. I doskonałe są jego dzieci, i godne jego Imienia, on bowiem, Ojciec, takie dzieci miłuje.

„Ewangelia Prawdy”, przekł. ks. prof. dr. hab. Wincenty Myszor [w: "Gnoza", Gilles Quispel, Warszawa 1988, s. 179]

- „Biblioteka z Nag Hammadi”, W. Myszor
- „Gnoza”, G. Quispel
- „Ewangelia Prawdy” w Wikipedii
- „Gnoza i gnostycyzm”, J. Prokopiuk