:: Pobierz plik PDF

Gdy On to mówił, jakaś kobieta z tłumu głośno zawołała do Niego: Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś. Lecz On rzekł: Owszem, ale przecież błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je. (przekł. Biblii Tysiąclecia, 1991)

A gdy On to mówił, pewna niewiasta z tłumu, podniósłszy swój głos, rzekła do niego: Błogosławione łono, które cię nosiło, i piersi, które ssałeś. On zaś rzekł: Błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają Słowa Bożego i strzegą je. (przekł. Towarzystwa Biblijnego, 2004)

A gdy On to jeszcze mówił, jakaś kobieta z tłumu zawołała donośnym głosem: Błogosławione łono, które Cię nosiło i piersi, któreś ssał. On zaś odpowiedział: Raczej ci są błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go. (przekł. prof. dr hab. bp. Kazimierza Romaniuka, 1999)

Przytoczone fragmenty pochodzą z Ewangelii wg Św. Łukasza 11:26-27

Jedno z najważniejszych zadań higieny psychicznej polega wręcz na tym, by cały czas poświęcać pewną dozę uwagi przejawom treści i procesów nieświadomych, a to dlatego, że świadomości ciągle zagraża jednostronność, dreptanie po utartych szlakach, utknięcie w ślepym zaułku.
Komplementarna czy kompensująca¹ funkcja nieświadomości dba jednak w pewnym stopniu o to, by dało się uniknąć owych zagrożeń – szczególnie dużych w wypadku nerwicy. Ale kompensacja jest w pełni skuteczna tylko w sytuacji idealnej, to znaczy wtedy, gdy życie jest jeszcze proste i na tyle nieświadome, by podążać krętą niczym droga węża ścieżką instynktu bez wahania, bez wątpliwości.
Im bardziej cywilizowany jest jednak człowiek, to znaczy im bardziej jest świadomy i skomplikowany, tym mniej jest on skłonny iść za instynktem. Skomplikowane warunki życia i wpływ otoczenia wzywają go tak wielkim głosem, że tłumią cichy zew natury, którego miejsce zajmują potem mniemania i przekonania, teorie i tendencje zbiorowe, i popierają wszelkie nonsensy świadomości. A wówczas trzeba rozmyślnie poświęcać uwagę nieświadomości, tak by kompensacja mogła skutecznie działać.
Jest więc szczególnie ważne, by człowiek wyobraził sobie archetypy² nieświadomości nie jako przepływające przezeń obrazy fantazji, lecz jako czynniki stałe, autonomiczne, czym zresztą są one w rzeczywistości.

C. G. Jung, „Aion. Przyczynki do symboliki jaźni”, przeł. R. Reszke, wyd. Wrota, Warszawa 1997, s. 31