Nieufność purytan wobec wszelkich przyjemności wynika z uzasadnionej obawy, iż gdy ludzie raz zakosztują czegoś, co wedle programu genetycznego jest dla nich przyjemne, będą pragnęli tego coraz więcej, poświęcając czas niezbędny na wykonywanie codziennych czynności na realizację swych pragnień.

Represja jednak nie jest drogą do cnoty. Kiedy ludzie powstrzymują się przed czymś ze strachu, ich życie staje się nieznośne. Robią się nieufni, szorstcy i wrogo nastawieni, a ich jaźń przestaje się rozwijać. Życiem można cieszyć się jedynie przez dyscyplinę, którą narzucamy sobie sami, by utrzymać przyjemność w granicach rozsądku. Jeżeli ktoś nauczy się hamować instynktowne pragnienia nie pod przymusem, lecz dlatego, że chce tego, wówczas może cieszyć się róznymi przyjemnościami bez groźby uzależnienia się od nich. Fanatyczny miłośnik jedzenia jest tak samo nudny dla siebie samego i otoczenia, jak asceta, który odmawia cieszenia się smakiem czegokolwiek. Pomiędzy tymi dwiema skrajnościami, istnieje wiele możliwości na podniesienie jakości życia.

W przenośniach funkcjonujących w wielu religiach ciało nazywane jest „świątynią boga” lub „boskim naczyniem” – metaforę tę powinien zrozumieć nawet ateista. Komórki i organy, z których złożony jest organizm ludzki, są instrumentem, który pozwala nam na nawiązanie kontaktu ze wszechświatem. Ciało jest niczym sonda, pełne wrażliwych receptorów, które usiłują wydobyć wszelkie dostępne informacje z otaczającej przestrzeni. To właśnie poprzez ciała łączymy się ze sobą nawzajem i z resztą świata. Ten związek jest dla nas dosyć oczywisty, zapominamy jednak, jakiej satysfakcji może nam przysparzać. Nasze wyposażenie cielesne jest tak stworzone, że ilekroć korzystamy z jego „czujników”, wytwarzają one pozytywne doznania i cały organizm reaguje harmonijnie.

Dość łatwo jest zrealizować potencjał przepływu, jaki daje ciało. Nie wymaga to specjalnych talentów ani nakładów finansowych. Każdy może w znaczący sposób podnieść jakość życia poprzez rozwinięcie jednego z zaniedbanych aspektów własnej fizyczności. Oczywiście, trudno jest człowiekowi osiągnąć wysoki stopień rozwoju w więcej niż jednej dziedzinie. Umiejętności konieczne, by stać się dobrym sportowcem, tancerzem czy też znawcą smaków, dźwięków czy widoków są tak skomplikowane, że jednak osoba nie posiada dość energii psychicznej na opanowanie ich wszystkich. Możliwe jest jednak stanie się amatorem – w pozytywnym rozumieniu tego słowa – w tych wszystkich dziedzinach. Inaczej mówiąc, można rozwinąć umiejętności wystarczające do cieszenia się wszystkim, czego może doświadczyć ciało.

M. Csikszenmyhalyi, „Przepływ. Psychologia optymalnego doświadczenia”, przeł. M. Wajda-Kacmajor, Biblioteka Moderatora, Taszów 2005, s. 206-207